Home » Dodenherdenking in de Rosse Buurt.

Dodenherdenking in de Rosse Buurt.

Dodenherdenking in de rosse buurt

De Dam is vergeven van de helden van weleer.

Ik bekijk mijn foto’s om er eentje uit te lichten waar ik iets over wil vertellen. Het valt me moeilijk vandaag. Er staan zoveel mensen op de Dam. Velen zijn zichtbaar aangedaan door het ritueel van deze dag, Dodenherdenking. Ik stel me voor dat elk mens, elke familie een verhaal kan vertellen over de oorlog. Zoveel niet vertelde familiedrama’s.

Ik ken alleen de verhalen uit mijn eigen familie en heb geen idee welke trauma’s er in andere families leven. Ouders die niet anders konden dan de verschrikkingen doorgeven aan hun kinderen en kleinkinderen.

Later, als deze kinderen opgroeien en volwassen worden, begrijpen ze soms hun eigen lijf niet. Deze kinderen mochten opgroeien in vrede. En daarom kenden zij de luxe zich te kunnen ontwikkelen in veiligheid. Desondanks hebben ze soms onverklaarbare spierspanningen, duidelijk aanwezig, zonder aanwijsbare oorzaak.

Aan ons en de volgende generaties om de ongekende emotionele bende op te ruimen die de oorlog veroorzaakte. Er wordt hard gewerkt, er wordt hard verwerkt. Op allerlei manieren ontdoen mensen zich van de trauma’s die hun familie opdeed in de oorlog. Therapie, yoga, familieopstellingen, meditatie, mindfullness, retraites al dan niet in stilte, massages, rebalancing, rebirthing  en ga zo maar door. Deze tak van sport groeit explosief.

Natuurlijk, men doet dit om rust of zichzelf te vinden, zich te ontwikkelen, of wat voor gedachte er ook achter zit. Maar als we even uitzoomen en met een helicopter-blik naar de afgelopen eeuw kijken dan zie ik een aardverschuiving op het gebied van emoties en hoe mensen daarmee dealen. Mocht ik daarin gelijk hebben dan voeg ik er aan toe dat we flink aan het opruimen zijn met z’n allen.

Het is een beetje zoals die meneer vertelde over de jodenvervolging: het leken allemaal kleine, onbelangrijke maatregelen die werden getroffen maar achteraf bekeken leidde het tot één doel: men werd de fuik in gedreven. Ik zie dat zich nu een soortgelijk proces afspeelt in omgekeerde richting: we schonen ons meer en meer op van de gruwelijkheden en worden daarmee steeds vrijer in ons doen en laten.

Of dat een zegen is valt te bezien maar het voelt allicht beter.

Lijken die 2 mins stilte bij jou ook steeds korter te duren? Deel je ervaring! Wat ging er door je heen? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *